201

חוקת

... אין דער סדרה פון דער פאריגער וואך וואס מען האט געלייענט שבת, איז דער ערשטער פסוק, זאת חקת התורה, ווערט אין תורת החסידות ערקלערט, אז דער ווארט חקת האט נאך א בעדייטונג, פון דעם לשון חקיקה וואס דאס איז א רמז, אז אידן דארפן לערנען תורה און מקיים זיין מצות אין א אופן פון חקיקה, ניט אזוי ווי א ענין פון כתב, וואס דער דיו (אינק) איז א באזונדער זאך און אויף וואס מען שרייבט איז א באזונדער זאך, נאר שפעטער ווערן זיי צוזאמענגענומען און פארבונדען איינע מיט די אנדערע, נאר עס דארף זיין — דער לימוד התורה און קיום המצות — אין א אופן פון חקיקה, ווי מען קריצט אויס אותיות אויף א שטיין, וואס די אותיות זיינען פון דעם זעלבן שטיין אליין, ניט קיין צוגעקומענע זאך פון דער פרעמד, אט אזוי איז אויך אין קיום המצות ולימוד התורה, דארף זיין ווי א ענין פון חקיקה, אז ער און די תורה און די מצות, איז איין זאך. און דענסטמאל זאגט די תורה, אם בחקותי — פון לשון חקיקה — תלכו, איז דענסטמאל, ונתתי גשמיכם בעתם ונתנה הארץ יבולה וגו'.

בברכת רפואה קרובה.

(ממכתב י"ד תמוז תשי"ד)

... ובמה שהקשה בסי' שער הסוכות סד"ה להבין מאמר הזוהר פ' אמור שכתוב שם אבל המתכות והאבן פשוטיהם טמאים כו' ופשוטי כלי עץ טהורים כו' והרי מפורש בגמרא (שבת נח, א) דכלי אבנים אמק"ט.

וי"ל בכמה אופנים וקצתם דוחק והבוחר יבחר:

א) בסי' שם מביא כל החלוקות שאמק"ט כלל שיש חילוק בין פשוטים לכלים שאין חילוק בק"ט בין פשוט לכלי, ואבן נכנס בחלוקה האחרונה כי במקום שמק"ט אין חילוק בין פשוט לכלי והוא, בטומאת גולל ודופק (ראה תוד"ה עד כתובות ד, ב).

ב) לכאורה נ"ל דטומאת גולל ודופק מעשה עץ שימש (חולין קכט, א) שלכן מסככין בדברים שמטמאין בגולל ודופק וכמו נסרים שעשאם כסוי לארון. ולפי"ז י"ל דבסידור מבאר בתחילה דין הצומח דכל זמן שהוא צומח אין מק"ט כלל, ואח"כ מבאר ב' סוגים שבדומם שיש חילוק בין כלי ל[פ]שוט ושאין חילוק ביניהם, כי מיסודי דרוש זה היא השייכות דעניני כלי וטומאה ומסוג השני הם מתכות ואבן דבשניהם אין הטומאה תלוי' בגדר הכלי (במתכות גם פשוט מק"ט באבן גם כלי