170

אָבער דאָס דאַרפען אַלע עמים וואָס זיינען על פני האדמה וויסען, אַז נאָר אונזערע גופים זיינען איבערגעגעבען אין גלות ושעבוד מלכיות, אָבער אונזערע נשמות האָט מען אין גלות ניט פאַר טריבען און אין שעבוד מלכיות ניט איבערגעגעבען.

מיר דאַרפען זאָגען גלוי לעין כל, אַז וואָס עס איז נוגע צו אונזער דת, תורה ומצות ומנהגי ישראל, האָבען מיר אידען אויף זיך ניט קיין דעה זאָגער⁶, און קיין שום צווינג קראַפט טאָר אויף דעם ניט אויסגעניצט ווערען.

מיר מוזען זאָגען מיט דער גרעסטער שטאַרקער אידישער עקשנות, מיט דעם טויזענט יאָריגען אידישען מסירת נפש⁷ — אל תגעו במשיחי ובנביאי אל תרעו⁸.

אָט אַזוי האָט גערעט אַ מסירת נפש איד, און מיר האָבען ניט אפילו די ריכטיגע שטאַרקייט זאָגען אָפען פאַר דער גאַנצער וועלט און ווייזען די מעשים תעתועים, וואָס די עטלעכע הונדערט צו ווילדעוועטע אידישע אינגלעך טוען איבער אידען און אידישקייט. אַלע ווייסען אַז דער געזעץ ערלויבט אונז לערנען תורה און היטען מצות (מיט געוויסע הגבלות) נאָר די מסירות און עלילות פירען אונז אין די טורמעס און אין די קאַטאָרגעס⁹.

און דאָס איז אונזער בקשה מהשי"ת אל יעזבנו ואל יטשנו, דער אויבערשטער זאָל אונז געבן די ריכטיגע שטאַרקייט ניט נתפעל ווערען פון די יסורי הגוף ואדרבה לקבולי בשמחה¹⁰, אַז יעדער עונש ח"ו וואָס מיר קריגען פאַר אויס האַלטען אַ חדר, פאַר לערנען תורה, פאַר היטען מצות, דאַרף אונז געבען מער שטאַרקייט אין דער הייליגער אַרבייט פון חיזוק היהדות.

מיר דאַרפען געדיינקען אַז טורמע און קאַטאָרגע איז מער ניט ווי אַ צייטווייליגע זאַך, און תורה ומצות וישראל זיינען אייביג.

זייט אַלע געזונט און שטאַרק אין גשמיות און אין רוחניות, איך האָף להשי"ת אַז מיין צייטווייליגער עונש וועט בעזה"י בריינגען אַ פרישען קראַפט אין דעם אייביגען חיזוק היהדות, און עס וועט מקוים ווערען אַז יהי ה' אלקינו עמנו כאשר הי' עם אבותינו אל יעזבנו ואל יטשנו ולכל בנ"י יהי' אור¹¹ ברוחניות ובגשמיות.