83

סעודת פורים תרפ"ה

א. [כעבור לערך חצי שעה אחר שישבו לסעודה אמר לר' יצחק מתמיד¹:] זעט צו דעם עולם מיט משקה, וואָרום מען פאַרלאָזט זיך אויף יושר און מען נעמט ניט.

[אמר ר' יצחק: אויב מען זעט זיך ניט צו דאַרף מען טאָן מיט זיך אָדער מיט יענעם?

והשיב כ"ק אדמו"ר:] אַ טיפע שאלה. זיך איז דאָך אַ חיוב, און יענעם איז דאָך אַ הידור, און אַז מען טוט מיט זיך פועל'ט מען אויף יענעם ממילא. און ווידער איז זיך איז מען דאָך נאָענט, מען קען זיך שטענדיק געפינען, און יענעם דאַרף מען גיין זוכן. און נאָך אַ טעם, זיך קען מען דאָך אַ ודאי גוט, משא"כ הזולת.

אַז מען הערט רכילות לה"ר איז דאָס ווייל דער לא טוב איז ביי זיך פאַראַן, און בכלל וואָס מ'זעט אויף יענעם לא טוב, איז דאָס ווייל ביי זיך איז דער לא טוב דער אייגענער². דער כיור איז געמאַכט געוואָרן פון מראות הצובאות³, וואָס מען זאָל זעהן נאָר אייגענע לא טוב⁴. און אַז מען איז מתקן דעם אייגענעם לא טוב איז דאַמאָלסט ניטאָ קיין זעהן אויף יענעם.

[ר' אד"מ⁵ לקח משקה, הי' בהתרגשות ועמד על ספסל, ואמר כ"ק אדמו"ר:] עס דאַרף זיין אַ אינווייניגסטער סאמאוואר, אָט ווי מען האָט געזאָגט אויף דער מקוה.

[ואמר הנ"ל: אַז מען נעמט אַביסל משקה איז מען פריילעך. וענה ע"ז כ"ק אדמו"ר:] אַ טעות גמור, אַ השגה אין מוח און קבוע בלב און לייכט אין האַרצן איז יקר שביקר, והעיקר הוא אַראָפּטראָגן אין בפּועל ממש.

מה הי' עשו, ער איז געגאַנגען מיט אַ רויטן גאַרטל און מיט אַ האַק? אדמו"ר הזקן אמר אַז עשו איז געגאַנגען אין אַ ווייסער זופּיצע מיט אַ שטריימעל, ומ"מ הי' עשו⁶.

מען קען זיין אַ עמלק אפילו אַ יושב