210

הפּגם איז שייך בלויז אין בחי' שם הוי', אין די ד' אותיות. משא"כ אין עצם הוי' שלמעלה מבחי' שם, איז ניט שייך קיין פּגם.

און וויבאַלד אַז נשמות ישראל זיינען מושרש ביז אין עצמות (שלמעלה משם הוי'), דעריבער דאַרף ער מדגיש זיין אַז דאָ רעדט ער דעם ענין ווי זיי זיינען חלק משם הוי'. ווייל דוקא דאָרט איז שייך בחינת הפּגם כו'. משא"כ מצד עצם הנשמה המושרשת בעצמותו ית', איז אפילו בשעת החטא כו', איז זי "חבוקה ודבוקה בך".

כח וחיות מעט מזעיר:

ראה לעיל סעיף נג.

יש הפרש עצום מאד למעלה:

סד. בשעת דער אַלטער רבי איז מבאר דעם חילוק צווישן אַלע צבא השמים און אפילו מלאכים ביז נשמות ישראל [אַז די צבא השמים און אפילו מלאכים נעמען זיך פון חיצוניות החיות — דיבור, און נשמות ישראל נעמען זיך פון פּנימיות החיות — ויפּח], זאָגט ער דעם לשון "יש הפרש עצום מאד למעלה", אַז דער חילוק איז למעלה.

איז ניט מובן: מיטן ענין פון "ויפּח גו'" אַז נשמות נעמען זיך פון פּנימיות החיות — "כי חלק הוי' עמו גו'", וואָס ער רעדט דאָ אין אגה"ת, וויל ער דאך אַרויסברענגען די מעלה פון נשמות (אויך) ווי זיי זיינען דאָ למטה — וואו ס'איז שייך ענין החטא והתשובה

[ווי ער איז מבאר לקמן בפ"ה ופ"ו דעם ענין פון "כי חלק הוי' עמו יעקב חבל נחלתו" ווי דאָס איז אין נשמות למטה, בנוגע לענין החטא והתשובה],

היינט וואָס איז ער מדגיש אַז דער הפרש [און מעלה] פון נשמות אויף אַלע נבראים — וואָס נשמות נעמען זיך פון פּנימיות החיות: "ויפּח", שם הוי' — איז דוקא למעלה?

סה. איז דער ביאור אין דעם, אַז מיטן וואָרט "למעלה" וואָס ער איז מוסיף, פאַרענטפערט ער כמה קושיות:

א) ס'איז ידוע אַז נשמות דאַרפן האָבן אַ סיוע פון מלאכים אויף זייער עבודה וכמאמר הזהר גפיף לה ונשיק לה⁶⁹. און נאָך מער: אפילו די התבוננות אין צבא השמים (שבעוה"ז) גיט צו אין עבודת הנשמות. כמבואר בארוכה לעיל ח"א פמ"ב בהגהה, אַז די התעוררות פון יראת ה' קומט דורך די התבוננות אין די השתחואה