385
ה. מ'דאַרף דאַוונען14 גרויסע עשירים זיינען מיר ניט, מען זאָל זיך קענען פאַרגינען אַסאַך, אָבער לכל הפחות איינמאָל אין וואָך דאַרף מען עבודת התפלה.
עס דאַרף זיין דער פאַר'ן דאַוונען, דער דאַוונען, און נאָכן דאַוונען, עס איז טאַקע דאָ מניעות פון געזונד, פרנסה, און מען דאַרף טאַקע בעטען דעם אויבערשטען אויף דעם אויך, און ער דאַרף טאַקע געבען. איך וויל אים ניט פאַרענטפערען. און זאָל טאַקע השי"ת געבען אַלע אידען פרנסה בהרחבה והרוחה ובמנוחה, אָבער עס מוז דאָך זיין עפּעס, אַ ביסעלע, דער בכן. חאָטש איין מאָל אין וואָך עבודת התפלה, וועט שוין ממילא ווערען אויס מניעות, און עס וועט זיין געזונד, פרנסה.
ו. אַמאָליגע חסידים זיינען געווען בעלי כח, תקיפים, זיי האָבען געקענט אַראָפּבריינגען אַ החלטה אין אַ בפועל.
אַ אַמאָליגער פאַרבריינגען האָט פועל געווען. דאָס איז געווען סקראָבען, קראַצען, מיט הייסע און קאַלטע, דער זאָגער איז געווען צובראָכען בינו לבין עצמו, דער הערער איז געווען צובראָכען פון די צובראָכענקייט פון דעם זאָגער.
היינט — זאָגעריי איז דאָ, אָבער ניט דער זאָגער איז צובראָכען און ניט דער הערער, מען דערהערט נאָר דעם שטאָך.
עס דאַרף זיין מיט תקיפות, האַרטע ווערטער מיט אַ שטאָך, אָבער מיט דעם שטאָך צו זיך, עס מוז זיין מדות חסידות.
ז. אַמאָל פלעגט מען זאָגען אַז דערפאַר איז עס ניט פועל ווייל מען זאָגט השכלה'דיגע מאמרים, וואָס באמת איז השכלה פון חסידות איז דאָך מטהר די כלי.
ח. ירוד ירדנו, מען האָט אַוועקגעפירט דעם חסיד'ישען וואָגען אין אַנדערע מקומות.
ט. מיר איז זעהר טוט וויי, חוץ פון מיינע אייגענע יסורים, איז די יסורים פון דעם וואָס מען רעדט און עס פועל'ט ניט, און מען טוט ניט אין עבודת התפלה, איך פאַרשטיי ניט פאַרוואָס דאָס איז אַזוי.
י. אַז ער לערנט אַ השכלה מאמר מיינט ער אַז ער רייט אויפן פערד. אויף וועמעס פערד — אויף יענעמס פערד. זיין פערד וואַקסט.
יא. אין צמיחה זעהען מיר, ווען קען זיין צמיחה, ווען מען לייגט אַריין דעם קערענדל אין דער ערד. עס מוז אָבער זיין עפר תיחוח, צוריבענע ערד — צואַקערטע ערד — עפר מלמטה ועפר מלמעלה. עס דאַרף ניט זיין ג' אמות טיף, אָבער עס מוז זיין אין ערד, און אַז מען גיסט אַרויף וואַסער, דאָס איז מעורר דעם כח הצומח און דאַן איז די צמיחה.
דער עפר תיחוח דאָס איז צורייבען זיך, דורך עבודה.
אַז עס זאָל זיין אַ צמיחה דאַרף ניט זיין טיף. די טיפקייט דאָס איז ניט זיין עסק. אויף דעם דאַרף ער ניט האָרעווען, און אויך ניט אויף דער צמיחה, עס דאַרף זיין אָבער עפר תיחוח צו רייבען זיך און דאָס בריינגט די צמיחה15.
יב. אַ שורה תניא, אפילו אַ האַלבע שורה, אַ סליק ענינא, אָבער עס זאָל דערגיין צום האַרצען, די האַרץ זאָל
הערות
עמודים המצטטים את אותם מקורות
עמוד זה אינו מצטט גמרא, ולכן אין לו עמודים מקושרים.