359

שוין דער מודה אני אויך אַן אַנדערער, און דאָס איז אַלץ אַ הכנה צו עבודת התפלה.

אין יענע רייד איז אויך געווען אַ וואָרט:

ד. נאָך וואָס דאַרף מען האָבן אויערן, אויב מער ניט אויף צו הערן, וואָלט דאָך געווען גענוג אַ חלל, אַ נקב, אָבער נאָך וואָס בעדאַרף מען האָבען דעם בולט פון די אויערן — דעם ?ולט פון די אויערן בעדאַרף מען האבין אויף אַרויסצושלעפּען פאַר די אויערן פון ?לאָטע.

אַה! עס איז ביטער, זעהר ביטער, און די ביטערקייט האָט אַ שווער שלעכט שמעקעדיקען גירוך.

אַמאָל איז באַ חסידות'ע יונגעלייט מחונכים געווען גאָר אַן אַנדער שפּראַך, אַן אַנדער שמועס, און היינט איז אָדער מען זאָגט ניט אָדער אויב מען זאָגט הערט מען ניט, מען שטופּט זיך, דאָס איז דער נייער דרך, וואָס די חיצוניות געבאַקענע חסידישע טענצער האָבן געשאַפן.

דער דרך החדש וואָס די חסיד'ישע טענצער און קלי הדעת האָבין געשאַפען איז ניט נאָר וואָס כל באי' לא ישובון³, און קריכין אַלץ טיפער אין דער חיצונית בלאָטע, נאָר זיי זאַיינען נעבעך אַזוי רחמנות גישטראָפט אַז זיי קוויקין זעך מיט זייערע דרכי והנהגות חיצונית ווי די חי' הידוע וואָס עסט פסולת און איז זעך מתענג אין דעם.

ה. באַ פאַרשידענע זמני התועדות איז שוין דערציילט געוואָרן דער סדר ואופן החינוך וההדרכה וואָס הוד כ"ק אאמו"ר הרה"ק האָט מיך מחנך ומדריך געווען אין די שנות הנערות מיט די גרעסטע שטריינגקייט און האָט מדייק געווען אין יעדער תנועה.

די זייער שטריינגע חינוך הנהגה האָט באַ מיר, ווי באַ יעדן קינד אין אַזאַ עלטער, געשאַפן אַ געוויסע יראה.

עס האָט איינמאָל פּאַסירט אַז מיין מוטער האָט מיר געגעבען פרישטאָק און כ"ק אאמו"ר הרה"ק איז אַריינגעקומען און געפרעגט באַ דער מוטער אויב זי האָט מיט מיר געזאָגט מודה אני, האָב איך זיך זעהר צו וויינט.

דער קינד — ענטפערט די מוטער — איז געווען אַ הונגעריקער האָב איך אים געגעבן אַ טראָפּן מילך מיט אַ שטיקעל קיכעל.

און אַ ברכה אויפן קיכעל מיט די מילך האָט ער געמאַכט פאַרן זאָגען מודה אני?

דעם קינד — ענטפערט די מוטער — טרייסעלט פון שרעק.

אַז מען עסט פאַר מודה אני אָן אַ ברכה מעג טרייסלען, ענטפערט דער פאָטער.

ניט געקוקט אויף מיין געוויין נעמט מיר דער פאָטער פאַרן האַנט און פירט מיך אַריין צו זיך אין צימער זאָגענדיק:

ווי איז באַ דיר רעכט געווען נעמען עפּעס פאַרן זאָגן מודה אני און אָן אַ ברכה.

מיר האָט פאַרקוועטשט די האַרץ און איך האָב ניט געקענט אויסריידען אַ וואָרט. ווען איך האָב זיך באַרוהיגט האָט הוד כ"ק אאמו"ר הרה"ק מיט מיר געזאָגט מודה אני.

דער אופן עמידה בשעת'ן זאָגען מודה אני איז געווען⁴: צום ערשטען שטיין גלייך, צוזאַמען שטעלען די פיס,