357

ליל א' דחג הסוכות, ה'שי"ת

א. איך האָב שוין דערציילט, אין פערשידענע זמנים, איינצעלנע ענינים פון דעם אופן החינוך און דעם סדר החיים אין מיינע ימי הנוער פון די גאָר פריהעסטע קינדער יאָרן.

די אַלע דערציילונגען און זכרונות, הגם זיי זיינען מער אָדער ווייניגער חיים פרטיים, אָבער דרך אגב — און אפשר מער ווי דרך אגב — זיינען זיי אַ געוויסער "תואר חיי חסידים", ווי אַ חסידישער חב"ד לעבן האָט בעלייכטן און בעשיינט די אידישעבעליבתישע היימען אין דער אַלטער גרונטיקער פשוט'ער אידישער היים אין די וואכעןטעג, שבתים, ימים טובים, חדש אלול און ימים נוראים.

באַ יעדן דערציילער איז פאַראַן אַ געוויסער אינערליכער רייץ וואָס גיט אַ געוויסע לעבהאפטע בילד אַז עס איז כאלו אתה רואה את המחזה, די מענטשליכע פאַנטאַזיע מאָלט אויס די בילד מיט אַלע אירע פאַנטאַסטישע פאַרבן.

באַ דעם וועלכער איז אויך געבענטשט מיטן חוש הדבור און שפת חלקות דערוועקט זיין דערציילונג די כחות הציור אויך באַ די צוהערער אַז כאלו הם רואים תמונה חי' נגד עיניהם.

באַ חסידים בכלל און באַ חסידי חב"ד בפרט, וואָס אין אַלע זייערע דערציילונגען, הן אין זייערע פּריוואַט פאַמיליע היימען און הן אין זייערע התועדות'ן זיינען בעלויכטען מיט געוויסע סיפורים פון די הנהגות הרבים און עלטערע חסידים, זיינען זייערע היימען ליכטיקער און איידעלער.

דער הויפּט חילוק אין דעם איז אַ דבר ידוע צו דעם וואָס האָט אַ עין רואה און אזן שומעת אין אַ חב"ד חסידישן פאַרבריינגען.

אין יאָהר תר"ן, ווען הוד כ"ק אאמו"ר הרה"ק איז אַריין די ערשטע נאַכט אין סוכה האָט ער געזאָגט:

(משנה א).

היינט איז די התחלה פון זמן שמחתינו, שמחתינו לשון רבים וואָס די