322

דאָס איז די שליחות און מטרה פון ירידת הנשמה למטה — אויף ממשיך זיין דעם הוי' אחד אין ארץ.

לט. אַמאָל איז געווען אַ אוזן שומעת, היינט איז ישיבת כרכים קשה⁴⁹. דאָס איז גלות בתוך גלות, אפילו מען זיצט ביי זיך אין שטוב, פאַרמאַכט די פענסטער פאַרמאַכט די לאָדענס, ווייל דער אויר איז אַ אַנדערער, אויר איז אור יו"ד⁵⁰, דאָ איז דער אויר אַ אַנדערער, און דאָס איז דער גלות בתוך גלות.

אין אַ קליין שטעטיל איז דער אויר אַ אַנדערער.

די הונדערט יאָהר⁵¹ וואָס מ'האָט געטאָפּטשעט אין בלאָטע אין ליובאַוויטש האָט מען געמאַכט אַז אין די בלאָטע זאָל זיך דערהערען דער הוי' אחד⁵².

אָבער מ'דאַרף ניט נתפעל ווערען, מ'דאַרף זיין ווי אַ סאָלדאַט, אַ סאָלדאַט טוט זיין אַרבעט מיט מסירת נפש.

מ. מען האָט שוין אַמאָהל⁵³ גערעדט פון מעלת הציור.

אַמאָהל⁵⁴ איז דער טאַטע מיט מיר געגאַנגען אין ראָסטאָוו אין גאַס האָט ער זיך אָפּגעשטעלט פאַר אַ פענסטער וואו עס זיינען געשטאַנען אויסגעשטעלט מאַשינעס פון עבודת הארץ, ווי אַזוי צו שניידען תבואה און אָפּהיטען יעדער קערענדעל אַז עס זאָל ניט גיין פאַרלוירען און אַז אפילו דער שטויב זאָל זיין לתועלת.

האָט כ"ק אאמו"ר הרה"ק אַרומגערעדט די אַלע ענינים, און יעמאָלט געזאָגט אַז דאָס איז אַ משל פון ירידת הנשמה למטה בגוף אין איר תבואת הארץ⁵⁵.

עס איז פאַראַן אַ משל און אַ נמשל, פון דעם משל פאַרשטייט מען דעם נמשל, כ"ק אאמו"ר הרה"ק איז געווען אַזוי אויסגעאַרבעט, אַז ער האָט געזעהן אין משל דעם נמשל.

דאָס איז געווען ראי' ניט הבטה.

מא. עס איז דאָ אין וועלט אַ אויסשפּראַך אַז מ'האָט ב"ה אויפגעטון.

באמת האָט מען ב"ה אויפגעטון, וואָס אין דער קאַלטער אַמעריקא איז דער אַייז געטאַיעט (נמס), עס איז אַראָפּגענומען געוואָרען די האַרטקייט און שפּיציקייט, אָבער עס איז נאָך ניט קיין וואַסער, עס קען נאָך קאַלט מאַכען די וואַרימע.