277
ג. דעם ליובאַוויטש שבליובאַוויטש האָט מען געבראַכט אַהער.
ד. (איזה מהמסובים התחילו להזכיר על ענינים וסדרים שונים שהיו בליובאַוויטש, והזכירו משנת תרס"ו שמח"ת, שכ"ק אדמו"ר נ"ע אמר אז3 המאמר ד"ה כי נער ישראל ואוהבהו4. ואמר כ"ק אדמו"ר שליט"א:) דער טאַטע האָט דאַמאָלסט געזאָגט פאַרען מאמר: איך וועל זאָגן אַ ענין וואָס האָט זיך באַ מיר יעצט אָפּגעלייגט5, ובחשאי אמר: וואָס נשמה האָט גענומען פון חי'. ובהמאמר פירש: נער ישראל ואוהבהו6, ואהבהו וואָס איך — הקב"ה — האָב אַריינגעגעבען אַ אהבה אין ישראל.
ה. ברור הדבר, אַז יעדערער וואָס דערמאָנט זיך דעם ציור פון ליובאַוויטש ווי דער רבי האָט געזאָגט חסידות, און איז זיך מצייר ווי דער רבי האָט דאַמאָלסט אויסגעזען, און ווי דער חסיד האָט געהערט און ווי ער האָט דאַן אויסגעזען, און ווי עס האָט אויסגעזען בשעת מען האָט גע'חזר'ט דעם רבי'נס אַ מאמר אָדער אַ שיחה — איז ברור הדבר אַז עס וועט באַ אים נתגלה ווערן דער פנימיות הנשמה, סיי ביי דעם דערציילער און סיי ביי דעם הערער.
ו. הרה"ח ר' הלל פּאַריטשער7 האָט זוכה געווען צו אַ כיבוד פנימי פון די רביים. בכלל איז אויף יעדער פון די חסידים הגדולים געווען אַ בעזונדער טיטול, אָבער פאַר ר' הלל'ן איז באַ די רביים געווען אַ בעזונדער הדרת. — עס איז שווער צו זאָגן דעם וואָרט "הדרת הכבוד", ווייל ר' הלל האָט געהאָרעוועט אויף אנשים פשוטים. ער האָט מגלה געווען די יחידה שבנפש באַ די אנשים פשוטים.
ז. עס איז דאָ גאָר אַן אַלטער וואָרט: עס זיינען פאַראַן דריי העדרים: העדר העבודה, העדר הידיעה און העדר ההשגה. באמת איז דאָס אַלץ תלוי אין העדר העבודה, און אַז עס איז דאָ עבודה, איז דאַמאָלסט פאַראַן ידיעה, און די ידיעה קומט דאַן אַראָפּ אין השגה.
הערות
עמודים המצטטים את אותם מקורות
עמוד זה אינו מצטט גמרא, ולכן אין לו עמודים מקושרים.