208

קבלתי מחברי, הרה"ק ר' יעקב יוסף⁶, הרה"ק הר' [...]⁷, ומתלמידי ר' משה יותר מכולם.

ב. הוד כ"ק אאמו"ר הרה"ק רופט את החסיד ר' אבא נ"ע פערסאָן "דער בעל השמועה"; באַ איהם — הר"א — איז יעדער סיפור וואָס ער האָט מקבל געווען אַ מדויק און אַ מסודר. און איידער ער הויבט אָן דערצעהלען אַ סיפור איז ער מבאר דעם זמן און די אומשטענדען ווען עס האָט פּאַסירט און ווי די אַלע אָנוועזענדע האָבען רעאַגירט אויף דעם, וואָס דאָס אַלץ איז גורם, אַז דער סיפור קומט אַרויס אין אַ לעבעדיגע בילד.

ג. דער מדובר איז געווען אַז היינט זאָל מען יוצא זיין מיט מחשבה⁸, און איך וועל אי"ה איבערגעבען וואָס איך וויל זאָגן בכתב. וציוה לנגן.

ד. בסיום הסעודה אמר כ"ק אדמו"ר שליט"א: הגם מען האָט געזאָגט אַז היינט וועט מען יוצא זיין מיט מחשבה, פונדעסטוועגען וויל איך אייך איבערזאָגען אַ אַלטען וואָרט.

דאָס איז איינע פון די ווערטער שליחות, וואָס דער בעש"ט האָט געהייסען דעם מעזריטשער מגיד איבערגעבען צו הוד כ"ק רבינו הזקן בשמו, וואָס ער האָט איהם געזאָגט, צוליב וואָס איז ירדה נשמתו למטה; וואָרום עס איז דאָך פאַראַן אַ שליחות פרטית און אַ שליחות כללית, וואָס אפילו אַ שליחות פרטית איז אויך לזרע זרעו, ובפרט אַ שליחות כללית. די שליחות כללית פון הוד כ"ק רבינו הזקן איז אויפצוהויבען דעם עולם, אַז יעדערער זאָל דערהערען זיין אייגענע שליחות פרטית⁹.

"בראתי יצה"ר ובראתי לו תורה תבלין"¹⁰. לכאורה איז דאָך דאָס ניט מובן, ע"פ פשוט, ווען עס וואָלט ניט געווען דער יצה"ר וואָלט מען דאָך ניט דאַרפן דעם תבלין, איז נאָך וואָס האָט מען דאָס געדאַרפט אין גאַנצן?

נוּר דער ענין איז, דער נפש הבהמית וויל דאָך גשמיות, וואָס גשמיות איז דאָך ביטער — מרירות, איז דורך דעם תבלין פון תורה הערט זיך די מעלה פון גשמיות, וואָס דער תבלין איז מהפך ממרירא למתקא.

ה. אחד עמד ממקומו להתקרב לשמוע בטוב יותר, אמר לו כ"ק אדמו"ר שליט"א: דער עיקר איז ניט הערען, נאָר "דערהערען"¹¹.

אמר המתקרב: דאַרף מען דאָך הערען כדי צו האָבען וואָס צו דערהערען.

ענהו כ"ק אדמו"ר שליט"א: עס איז דאָ גענוג וואָס צו דערהערען פון דעם וואָס מען האָט שוין געהערט.