136
זאָלען וויסען, אַז די מעלה פון אַ איש פשוט איז אין להעריך.
דעם ענין האָט מגלה געווען מורנו הבעש"ט אין עטלעכע קורצע ווערטער:
"די פשיטות העצמות פון עצמות א"ס ב"ה איז זיך מתגלה אין די פשיטות פון אַ איש פשוט"7.
הוד כ"ק רבינו הזקן וואָס האָט מקבל געווען תורת הבעש"ט מהוד כ"ק מורנו הרב המגיד ממעזריטש, האָט עס מבאר און מסביר געווען, אַז בעלי תורה און בעלי עבודה, איז דאָך דאָס הגבלה, גילויים און ניט עצמות. תורה און מצות זיינען עצמות, אָבער ניט פשיטות העצמות. די מעלה פון עצמות איז דאָך פשיטות.
פשיטות העצמות, וואָס דאָס איז גאָר אַ אַנדער זאַך, אויף דעם איז געווען תכלית ירידת הנשמה בגוף און תכלית בריאת העולמות: אצילות, בריאה, יצירה, עשי' ביז עוה"ז הגשמי, צוליב עולה זיין צו פשיטות העצמות, וואָס איז אַ סאַך העכער פון עולם האצילות.
אצילות נעמט נאָר אַ געוויסע מעקלעריי, אָבער די פשיטות העצמות פון עצמות א"ס ב"ה איז פאַראַן אין די פשיטות פון אַ איש פשוט.
ד. (ניגנו בהתרגשות הניגון המיוסד לכבוד חג הגאולה י"ב תמוז, אשר בתנועות הניגון נרגש תוקף עוז תעצומות של מסירת נפש. ואמר כ"ק אדמו"ר שליט"א):
אַמאָל פלעגט מען זאָגען, אַז אַ חסידישען ניגון דאַרף מען זינגען מיט געפיהלעכט'ס. ניט נאָר מיט געפיל, נאָר מיט געפיהלעכט'ס. (וצוה כ"ק אדמו"ר שליט"א לשיר הניגון עוד הפעם).
ה. אין אַמעריקא איז פאַראַן אַ יחוסאויסשפּראַך: אין דער אַלטער היים. דאָס מיינט צו באַצייכענען, אַז דער געבורטסאָרט וואו דער טאַטע און זיידע איז געבאָרען, אָדער וואו ער אַליין איז געבאָרען — איז, אין דער אַלטער היים. אין דער אַלטער היים זיינען חסידישע יונגעלייט און בחורים געווען בעלי קבלה. איך מיין ניט געלערענט קבלה, נאָר זיי זיינען געווען בעלי קבלה, ד.ה. זיי האָבען מקבל געווען פון די עלטערע חסידים.
באַ אַ חסידישען פאַרבריינגען פלעגט מען זיך ווינשען, מען זאָל האָבען אַזאַ געשמאַק אין אַ מאמר חסידות ווי אין אַ תנועה פון אַ חסידישען ניגון, וואָס איז נוקב ויורד און נעמט דורך.
הוד כ"ק אאמו"ר הרה"ק האָט געזאָגט, אַז מורי הרשב"ץ איז אַ פנימי, ער לעבט מיט אַ וואָרט. יעדער ענין ווי טיף ער זאָל ניט זיין, מאַכט צו איהם צו החסיד רשב"ץ אַ וואָרט, וואָס דער וואָרט איז כולל דעם אור פנימי ועצמי פון דעם ענין, און מיט דעם וואָרט לעבט ער אין עבודת התפלה, מיט דעם וואָרט לייגט ער זיך שלאָפען, מיט דעם וואָרט שלאָפט ער איין און מיט דעם וואָרט שטייט ער אויף. באַ רשב"ץ'ן איז געווען אַ מורגל — געוואוינהייטוואָרט: דער ענין איז נוקב ויורד עד התהום, אַ חיות עצמי וואָס איז העכער פון חיות המתפשט.
ו. החסיד רשב"ץ8 איז געווען אַ
הערות
עמודים המצטטים את אותם מקורות
עמוד זה אינו מצטט גמרא, ולכן אין לו עמודים מקושרים.