130
איז ווי דער לערנען, און דער נאָכן דאַוונען איז ווי דער דאַוונען.
מען גייט אויף יחידות און מען טאַנצט אַ ריקוד נאָך יחידות10, מען פּאַטשט מיט די הענט און מען טאָפּעט מיט די פיס און מען מיינט אַז מען איז יוצא מיט דעם קלאָגען זיך, מיט די התאוננות.
ו. (ניגנו ניגון, והעיר א' מהמסובים, שניגון זה שלח11 החסיד ר' פסח מאַלאַסטאָווקער12 ע"י אברך א' לנגן לפני החסיד ר' הלל מפּאַריטש נ"ע13.
וענה כ"ק אדמו"ר שליט"א): יע, מען האָט געזונגען דעם ניגון אָדער אַן אַנדערן ניגון, אָבער דער זינגען איז געווען צוליבן דאַוונען, און אַז מ'האָט געדאַוונט האָט זיך במילא געזונגען.
הערות
- 10. ראה לעיל ע' 110. וש"נ.
- 11. ראה ספר הניגונים ח"א ע' נד.
- 12. מצעירי חסידי רבינו הזקן ואח"כ מחסידי אדמו"ר האמצעי והצ"צ. מכתב ממנו נדפס ב"התמים" חוברת ו ע' סב [רחצ, ב] ואילך. ראה אודותו: אגרות-קודש ח"ו ע' קעא. ספר השיחות תרפ"חתרצ"א ע' 244. תרצ"וה'ש"ת ע' 221. ועוד.
- 13. ראה אודותו לעיל ע' 29. וש"נ.
עמודים המצטטים את אותם מקורות
עמוד זה אינו מצטט גמרא, ולכן אין לו עמודים מקושרים.