119

סעודת אחרון של פסח תש"ז

א. אין דעם ענין פון דבקות זאָגט דער אַלטער רבי אַ משל פון צוויי אוהבים נאמנים הדבוקים זה בזה, וואָס איינער איז פאַר'דבק'עט אין דעם צווייטען אין זיין עצם, וואָס אפילו ווען ער איז ניטאָ מיט אים צוזאַמען, איז מחשבה מקשר. וואָס כמו"כ איז דאָך דער ענין ההתקשרות פון די נשמה בגוף מיט דעם שרש הנשמה, עס איז דאָך נאָר אַ הארה ומקצת הנשמה מלובש אין גוף און זי איז זיך מקשר מיט'ן עצם הנשמה למעלה, וואָס דאָס איז די מדריגה פון יחידה וואָס זי איז מקבל פון יחיד¹ און בחי' יחיד איז משפיע אין יחידה. הגם באמת איז דאָך כל מדריגות הנשמה אפילו מדריגת נפש מקבל פון אלקות, נאָר בכדי צו האָבען אַ ידיעה אין די ענינים דאַרף מען האָבען אַ חוש אין רוחניות. און ווי דער טאַטע האָט געזאָגט, אַז בכדי צו האָבען אַ חוש אין רוחניות דאַרף מען האָבען הפשטת הגשמיות, וועט מען דאַמאָלסט פאַרשטיין וואָס איז אַ גשם פון אַ אידן.

ב. החסידים ר' אבא ציאַסניקער² און ר' הענדל³ פלעגען אין ליובאַוויטש עסען שבת ביי דעם טיש פון טאַטען. ר' אבא ציאסניקער איז געווען אַ זקן. קליינערהייט איז ער געבליבען אַ קיילעכדיקער יתום און האָט זיך אויפגעצויגען צווישען חסידים. ער האָט זיך אויפגעהאָדעוועט ביי זיינעם אַ פעטער, אַ פשוט'ער איד, אַ מאַרקאיד, וועלכער איז נאָך געפאָהרען צו דעם אַלטן רבי'ן.

איינמאל שבת ביי דעם טיש האָט דער טאַטע געבעטען ר' אבא ציאסניקער ער זאָל עפּעס דערציילען מימי קטנותו. האָט ר' אבא דערציילט, אַז אַמאָל האָט אים זיין פעטער געזאָגט, אַז ער האָט געהערט פון אַלטן רבי'ן אַ ענין, ווי אַזוי אַ איד דאַרף זאָגען "מה טובו".

דעם תוכן הענין האָט ער איהם ניט געקענט איבערזאָגען, נאָר די ווערטער וואָס ער האָט געהערט פון אַלטן רבי'ן: אָט אַזוי דאַרף אַ איד זאָגען מה טובו.

אבא ציאסניקער האָט אָבער געוואוסט, אַז זיין פעטער איז יענע צייט ערגעץ ניט געפאָרען, פרעגט ער ביי אים: ווען זענט איר געווען ביי דעם רבי'ן? ענטפערט אים דער פעטער: וואָס מיינסטו — יעצט? דאָס זאָג איך דיר, וואָס איך האָב געהערט מיט 30 יאָר צוריק!

— אָט אַזוי האָט דער חסיד געלעבט מיט אַ וואָרט וואָס ער האָט געהערט פון רבי'ן 30 יאָר צייט, און דאָס איז געווען אַ איש פשוט.

מיר האָבן גאָרניט קיין השגה אין דעם הפלאת המעלה פון אַ איש פשוט. די פשיטות פון אַ פשוט'ען אידען דערלאַנגט אין פשיטות העצמות⁴, וואָס כשם ווי מיר האָבען קיין ידיעה ניט אין התפשטות אלקות און מכ"ש אין די פשיטות העצמות, אַזוי פאַרשטייען מיר ניט דעם עילוי והפלאה פון די פשיטות פון אַ פשוט'ען אידען.

אַ פשוט'ער איד אַז ער שטייט מיט זיין פערד און וואָגען אין מאַרק און מיט אַמאָל רייסט זיך אַרויס פון אים: "אַי,