101

דאָך גוט, אַזוי ווי עס איז דאָ ווילד פלייש, ווייסט מען דאָך אַז די ווילד פלייש ניט דאָס איז דער עצם.

עס שטייט: כי ה' אלקיך אש אוכלה¹³, מים מעביר ומכבס, אש איז מכלה; דורך מים ווערט אָפּגעוואַשן אָבער די שמוץ בלייבט, אש מכלה ואח"כ וואַרעמט מען זיך אָפּ דורך דעם — יש ע"ז הרבה ביאורים —

מהחסידים שהיו באותו הפאַרבריינגען היה ר' מאיר מרדכי¹⁴, ר' ניסן¹⁵, ר' קאָפּל¹⁶, ור' שלמה חיים¹⁷. זיי זיינען געווען חסידים ווי מ'רופט זיי הארלאטשיקעס (די כלים וואָס מאַכט זויער מילך). ר' ניסן איז געווען אַ פנימי.

ווען אפילו מ'לערנט און מ'פאַרשטייט חסידות, מען דאַוונט מיט אַ קאָך; איז דאָס נאָך ניט אַלעס, עס מוז זיין אהבת ישראל. ואפילו ווען עס איז דאָ אהבת ישראל, מוז עס זיין מיט אַ חיות, ער לעבט אין דעם. ווען עס גייט דורך אַ טאָג און ער איז ניט מחי' — פשוט אין גשמיות — אַ אידען, דאַרף ער זיין ביי זיך אַראָפּגעפאַלן, ווייל ער האָט ניט דעם זכות דערצו צו מחי' זיין אַ אידן.

ה. אין נעמען משקה איז פאַראַן ב' לשונות: א) נעמען משקה, ב) אַז די משקה זאָל אים נעמען. מ'דאַרף נעמען משקה אַז די משקה זאָל אים נעמען.

ו. דער רבי דער צ"צ האָט געזאָגט: דער אַלטער רבי איז געווען אַ נשמה דאצילות¹⁸, אַ נשמה כללית. ער האָט געוואוסט אַז ער נעמט אויף זיך אַ פּעקל.

עס איז ידוע אַז די צען ניגונים פון אדמו"ר הזקן¹⁹ זיינען כנגד עשר ספירות. דער ניגון הידוע פון די פיר פאַלן²⁰ איז מבואר שוין בארוכה באחד המכתבים²¹.

מיר האָבן אַ הבטחה אַז ווען מ'וועט זינגען דעם ניגון — מהד' בבות — אין וואָס פאַר אַ צייט און אין וועלכען אָרט אין וועלכע העכסטע מדריגות דער רבי וועט זיין — וועט ער אים הערען, און מאַכן דערהערן און דאָס ווענדעט זיך לויט די הכנות המקבל.

מען קען זיך משער זיין דעם רבי'נס מס"נ, אַז 2 מלמדים וואָס האָבן ניט אויף די הוצאה, פאַרבריינגען ביי אַ ביסל משקה און פאַרבייסן און זינגען דעם רבי'נס ניגון; פאַרלאָזט דער אַלטער רבי דעם גן עדן העליון און איז זיך צו זיי מתגלה און דאָס איז זיי מעודד²².