84
יו"ד כסלו תש"ז1
דער תכלית הכוונה אין בריאת העולם הזה הגשמי איז אַז עס זאָל זיין אַ עילוי אין אצילות העליון2, וואָס אצילות העליון זאָל עולה זיין, אין עצמות אין סוף, וואָס איז העכער פון התחלקות מדריגות.
און די עליית העולמות אין עצמות אין סוף, איז דאָס דורך עבודה פון דער הארת הנשמה שבגוף, אין לימוד התורה וואָס רעדט אין אַלע עניני החיים, ודרכי קיום המצות אין די זמנים שונים פון חיי האדם אין די זמנים פון יאָר.
דער תכלית הכוונה איז, אַז דער חיי האדם בעולם הזה זאָל זיין, אַ הכנה טובה צום חיים הנצחים וואָס די נשמה איז עולה און איז מעלה אַלע עולמות, אין עצמות אין סוף, בעילוי אחר עילוי, און דער עילוי איז גורם אַ נחת רוח אין עצמות אין סוף.
ועשו לי מקדש ושכנתי בתוכם3,
הערות
עמודים המצטטים את אותם מקורות
עמוד זה אינו מצטט גמרא, ולכן אין לו עמודים מקושרים.