74

כיווץ המוחין, כידוע¹² שדמעות הם מכיווץ המוחין.

ה. עס¹³ איז דאָ אַ מאמר פון מוהר"ש נ"ע¹⁴ המתחיל בכ"ה בכסלו¹⁵, וואָס דער מאמר¹⁶ איז אַ הנחה מר"פ רייזעס¹⁷ — ר"פ רייזעס ווען ער איז געווען אין ליאָזנאָ ביי אדמו"ר הזקן איז ער געווען דער מניח המאמרים¹⁸ —. אין דעם מאמר איז דער אַלטער רבי מגנה התפעלות הלב, אַלע מאָל פלעגט דער אַלטער רבי מגנה זיין (אין די מאמרים) התפעלות המוחין און משבח זיין התפעלות הלב ביז איין מאָל זיינען די חסידים אַרויסגעגאַנען דאַוונען מחוץ לעיר ווייל זיי זיינען געשטאַנען אין אַזאַ התפעלות הלב אַז זיי האָבן ניט געקענט פאַרטראָגען די הגבלה פון דער שטאָט, דעמאָלסט האָט דער אַלטער רבי געזאָגט דעם מאמר און האָט מגנה געווען התפעלות הלב און מיט דעם האָט ער משקיט געווען און אָפּגעקילט דעם להבה שלהבת פון התפעלות הלב¹⁹.

ו. אַמאָל אין אַ יאָר וואָס עס איז געווען די קביעות כמו השתא שמע"צ שמח"ת און גלייך שבת בראשית, האָט דער טאַטע גערעדט אין דעם ווי שבת איז דאָך אַ קדושה פאַר זיך מיט אירע ענינים. ואמר: עס איז דאָך גאָר ניטאָ קיין צייט פאַנאַנדערפּאַקען די פּעקלאַך. ווי דער מנהג הסוחרים איז²⁰, ווען זיי קומען צוריק פון יריד²¹, פּאַקען זיי אויס די סחורה וואָס זיי האָבן איינגעקויפט, און קוקען איבער יעדער שטיקעל סחורה ווי גוט עס איז, און באַשטימען די פּרייזען פון די סחורה, ער רעכנט אויס: דאָס איז אַזוי פיל ווערט, און דאָס האָט אים אַזויפיל מיה געקאָסט, און לייגט אויס יעדער שטיקעל סחורה באַזונדער.

כמו"כ איז בין שמח"ת לשבת בראשית איז אַ הפסק, אין צווישען איז דאָ צייט ווען אויסצופּאַקען און אויסצולייגען די סחורה²².

און אַזוי איז אויך היינט, אַז ר"ה יוכ"פ און סוכות שמע"צ האָט מען דאָך מקבל געווען און געשעפּט זייער אַ סאַך און אָנגעפּאַקט אַ סאַך פּעקלאַך, און עס איז נאָך ניט געווען קיין צייט פאַנאַנדערפּעקלען זיך, און עס איז שוין שבת בראשית.