67

פון פינף יאָר פלעגט דער טאַטע מיר נעמען צו אַלע פאַרבריינגענס, ביי די פאַרבריינגענס שמחת בית השואבה פלעג איך זיצען אין סוכה, און אַמאָל איינשלאָפען.

איינמאָל¹⁹ איז די מאַמע אַריינגעקומען אין סוכה און מיר געוואָלט אַרויסנעמען, ווייל איך בין איינגעשלאָפען. האָט דער טאַטע ניט געלאָזען און געזאָגט: זאָל ער דאָ שלאָפן. האָט די מאַמע זיך אָנגערופען: אָט דאָס איז דער "כרחם אב על בנים"²⁰? — עס שטייט ניט "אם" נאָר "אב"! ענטפערט דער טאַטע, יע, אָט דאָס איז טאַקע דער "כרחם אב על בנים". רופט זיך אָן די מאַמע: עס איז דאָ קאַלט (אז הי' קור ורוחות נושבות) ער קען זיך חלילה פאַרקילען. ואמר אאמו"ר: ער וועט זיך ניט פאַרקילען, זאָל ער שלאָפן צווישען חסידים, ער וועט זיך ניט פאַרקילן, ער וועט זיך אָנוואַרעמען, און די וואַרימקייט וועט סטייען אויף דורי דורות.

וסיים אדמו"ר שליט"א: אָט דאָס הייסט מס"נ אויף חינוך.