29

נשמתם. דער אַלטער רבי איז דאָך געווען חכמה דאצילות, האָט ער מחבר געווען די עשרה ניגונים⁹, וואָס זיינען מסודר עפ"י חכמה דאצילות¹⁰.

דעם ערשטן פסח וואָס דער אַלטער רבי איז געקומען פון מעזריטש¹¹, בעת דעם צווייטען סדר, זיינען זיך צונויפגעקומען אַלע לומדים און גאונים פון שטאָט, האָט דאַמאָלסט דער אַלטער רבי געזונגען ניגונים, וואָס דורך די ניגונים האָט ביי יעדערן געלויכטן זיין שרש נשמה.

וסיים כ"ק אדמו"ר שליט"א: אָט דאָס איז אַ חסידישער ניגון, וואָס דאַרף מעורר זיין דעם גילוי הנשמה.

ב. ביי אַלטע חסידים איז געווען אַ קביעות צו לערנען חסידות און טאָן אין עבודת התפלה, דאָס איז ביי זיי געווען בפשיטות, אַז אָן דאַוונען קען מען קיין חסיד ניט זיין. מען מיינט ניט אָן דאַוונען כפשוטו ח"ו, נאָר אַז מען איז זיך ניט עוסק אין עבודת התפלה. אַמאָל האָט מען ווייניגער געלערנט חסידות און ווייניגער געוואוסט, איך האָב געקענט אַלטע חסידים וועלכע האָבן געוואוסט נאָר געציילטע מאמרים, אָבער דאָס וואָס מען האָט געוואוסט האָט מען געלעבט אין דעם¹², היינט לערענט מען מער און מ'ווייס מער, אָבער עס פעלט עבודת התפלה עס פעלט דער הרגש פנימי, ידיעה און חיות זיינען צוויי בעזונדערע זאַכן.

ג. רשב"ץ¹³ האָט אַלעמאָל מכיר טובה גיווען פאַר דעם זכות וואָס מען פלעגט איהם אַריינלאָזן צו די פאַרבריינגעניש פון אַלטע חסידים. אַמאָל פלעגט מען דאָך ניט אַריינלאָזן צו די חסידישע פאַרבריינגעניש נאָר יונגעלייט, אָבער די בחורים פון ישיבה — ווי עס איז ידוע אַז אין ליובאַוויטש איז געווען אַלעמאָל אַ ישיבה¹⁴, אויך די זיצער — פלעגט מען ניט אַריינלאָזן. רשב"ץ, ווייל ער איז געווען אַ תלמיד און אַ מחונך פון החסיד ר' מיכל אַפּאָצקער¹⁵, פלעגט מען אים יאָ אַריינלאָזן.

רשב"ץ האָט דערציילט וואָס ער האָט געזען בעת אַ חסידישער פאַרבריינגען אין ליובאַוויטש וואו עס זיינען געזעסן ר' הלל פּאַריטשער¹⁶ און ר' אייזיל האָמליער¹⁷, בעת'ן פאַרבריינגען האָט ר' הלל זיך אָפּגערופן, אַז ער איז מקנא שלום יוסף'ן דעם בויער — בונה — פּלאָטניק.