13
אַמאָל איז אנושיות, מענטשליכקייט, בכלל, געווען אַנדערש, ובפרט אין די קליינע שטעטלעך, און אַ חסיד בפרטי פרטיות.
אַמאָליקע חסידים איז באַ זיי געווען די זריעה און זיי האָבן קולט גיווען. זיי האָבען גענומען די נקודה, ס'איז דאָך תן11 לחכם ויחכם עוד12, זיי האָבען גענומען די נקודה.
זיי וואָלטען נישט געקענט צונעמען ווי דאָס איז איצטער דאָ.
ו. כשהי' כ"ק אדמו"ר שליט"א בן שמונה שנה — אמר ע"ע שאז לא הבין עוד כ"א קטעים קטעים ממה שאמרו — האָט ער געהערט אַ שיחה מכ"ק אאמו"ר נ"ע וקוטבה אַז אָן חסידות קען מען נישט לעבען. ועוד שמע פתגם אחד...
כשהי' בן י"ג שנה הביאו את הרשב"ץ נ"ע ללמוד עמו13.
ז. אויף די משפיעים ליגט דער חוב צו לערנען דאַוונען די תלמידים, נישט מאמרים אויף דאַוונען, נאָר לערנען ווי צו דאַוונען. מען דאַרף זינגען אַ ניגון, נישט מיט חזנות, נאָר אַזוי זינגען. נישט דוקא אַ גאַנצען ניגון, אפילו איין תנועה נאָך אַמאָל און נאָך אַמאָל.
אאמו"ר נ"ע פלעגט שבת דאַוונען אין זאַל, פלעגט קומען יוסף דער שניידער — שהי' אצל הצ"צ — און דער בלעכער ואצלם הי' כבר נאָך דער סעודה, אאמו"ר פלעגט זינגען אין דאַוונען און צוקלאַפּען באצבע, זיי פלעגען זאָגען תהלים און וויינען.
ח. (שאל הרמ"ש שיחי': א"כ איז דאָך לערנען חסידות אָן עבודה טויג נישט, מדוע לא יהי' כמו נגלה. והשיב כ"ק אדמו"ר שליט"א:) יעקב מרדכי מפּאָלטאַווע14 כשהי' מבאר ענין בחסידות הי' מסבירו, ווען ער האָט שוין מער ניט גיהאַט קיין אותיות פלעגט ער זאָגן: אַזוי אַזוי איז דער ענין15.
ט. אַז אַ פּשוט'ער איד זאָגט ווי עס דאַרף זיין "אלקי נשמה" מיט אַ ניגון, און אַ צווייטער מיט גרעסטע כוונות, איז דאָס בהשוואה.
הערות
- 11. משלי ט, ט.
- 12. ראה שיחת י"ב תמוז תש"ח (לקמן ע' 243). וש"נ.
- 13. ראה ספר השיחות תרצ"וחורף ה'ש"ת ע' 185, שבין כסא לעשור שנת תרנ"ד היו הימים הראשונים שהתחיל ללמוד עם הרשב"ץ. וראה גם שם ע' 120. ספר השיחות קיץ ה'ש"ת ע' 161. רשימה מחורף ה'שי"ת סי"ז (לקמן ע' 353).
- 14. ראה אודותו לעיל ע' 11. וש"נ.
- 15. "לשון כמה מזקני החסידים לאחרי שקו"ט עמוקה בעניני דא"ח ובכ"ז לא נחה דעתם בהבנת הענין לתכליתו, אלא שהונח (אָפּגעלייגט) אצלם הענין בודאות ובבהירות" (לקו"ש חלק כא ע' 334 הע' 88). וראה שיחות: י"ב תמוז תשי"א, אחש"פ וכ"ף מנ"א תשי"ג (תורת מנחם התוועדויות ח"ג ע' 221. ח"ח ע' 113. ח"ט ע' 108). במק"א (שיחת י"ב תמוז תשכ"ז. ועוד) הובא פתגם זה בשם החסיד רד"ץ חן[ednref_6_*]. [edn_6_*] ראה אודותו לקמן ע' 425.
עמודים המצטטים את אותם מקורות
עמוד זה אינו מצטט גמרא, ולכן אין לו עמודים מקושרים.