26
זיין הערן חסידות איז געווען שלאָפן אין ג"ע, אבל חותנו ר"ז הי' באיזה ציור —
ר"ז הי' פון דעם זיידנס11 אידן, ער איז געווען באַ דעם עלטער זיידן12 אויך אָבער נאָך אַ יונגערמאַן און דער זיידע האָט עם אַריין גענומען, ואצל אאזמו"ר נ"ע11 הי' כדת לעשות הבע"ב בישוב און ער פלעגט זאָגן: אויב איר ווילט ברויט און אריכות ימים גיב איך אייך ותדורו בישוב (וואָס דאָרט איז ניטאָ אַזאַ טאַראַראַם) בכדי שיהי' פנאי ללמוד (הי' כאלו שאדרבה ציוום להתעסק באופן רחב וכו'), ואחד מהם הי' ר"ז שצערבינער, וואָס דער טאַטע פלעגט האָבן אַ געשמאַק אין זיידנס אידן.
ואמר הר"ז לפני אאמו"ר דבר פשוט אבל טוב, וואָס דעם וואָרט פלעגט מען איבער חזר'ן א פּאָר יאָר נאָכדעם: לאחר שהר"ז נכנס אצל אמי זקנתי הרבנית13 עיוה"כ שחרית לבקש אצלה לעקאַח13 ואח"כ נכנס לכ"ק אאמו"ר נ"ע בחדר היחידות והוא לא הי' מחלק לעקאַח רק עמד על השולחן בקבוק יי"ש ולעקאַח וכ"א טעם, ואמר לפני אאמו"ר: אַ איד איז ווי אַ סאָלדאַט, וואָס מען הייסט עם טוט ער, אז מען הייסט עם פריילעך זיין — איז ער פריילעך, אַז מען הייסט עם וויינען — וויינט ער. אָט איצט איז יו"ט מען נעמט אַ ביסל משקה, און אין 43 שעה אַרום וועט זיין מנחה איז ר"ל עולם חשך בעדו כו'14.
ג. ושאל אחד שפעם הי' דיבור כזה בענין עצמי (והיינו בצדיקים שהם בדוגמא של מעלה).
והשיב כ"ק אדמו"ר: גם בזה הוא כן, לפי שהעצמי הוא בכאו"א היינו
הערות
- 11. כ"ק אדמו"ר מהר"ש.
- 12. כ"ק אדמו"ר הצמח צדק.
- 13. הרבנית הצדקנית מרת רבקה בת הרבנית מרת חי' שרה ובת הרה"ג הרה"ח ר' אהרן אלכסנדראוו משקלאוו. אשת כ"ק אדמו"ר מהר"ש. נולדה בשנת תקצ"ג בעיר ליובאוויטש. עודנה קטנה מתו עלי' אבי' ואמה ונתגדלה בבית זקנתה, אשת כ"ק אדמו"ר האמצעי, הרבנית הצדקנית מרת שיינא. לנשואי' עם כ"ק אדמו"ר מהר"ש נתנה לה זקנתה את ה"אשת חבר" שלה. כשנסתלקה חמותה הרבנית הצדקנית מרת חי' מושקא, העמיס כ"ק חותנה אדמו"ר הצ"צ עלי' את כל כלכלת החצר כאשר עשתה כבוד חמותה. מדותי' הכי תרומיות היו לסמל לגדולי החסידים. נסתלקה יו"ד שבט תרע"ד. ומ"כ בעיר ליובאוויטש באוהל מיוחד סמוך להיכלי ציון כ"ק חותנה אדמו"ר הצ"צ וכ"ק אישה אדמו"ר מהר"ש (ראה ספר השיחות תורת שלום ע' 189. ספר התולדות אדמו"ר מהר"ש (קה"ת, תש"ז) ע' 12. "הקריאה והקדושה" שבט תש"ד ע' ה). וראה לקמן ע' 144. ספר השיחות תש"ו ע' 14.
- 13. ראה לקמן ע' 140 ובהערה 20.
- 14. ראה ספר השיחות קיץ ה'ש"ת שם: אין יאר תרמ"ח אדער תרמ"ט, ערב יום כיפור, איז החסיד ר' זלמן הנ"ל אריין צום טאטן באלד נאכן דאוונען מיט א פרייליכן ברייטן גוט יו"ט. דער טאטע איז געווען זייער ערנסט און זייער פארטיפט אין דעם ספר וואס ער האט דאן געלערנט און האט אים געענטפערט: יע, עס איז יו"ט, און יו"ט איז מועדים לשמחה, אבער עס איז ערב יום כפור, מען בעדארף שטיין אין א התעוררות תשובה מעומקא דליבא, וואס תשובה איז חרטה על העבר וקבלה טובה על להבא. ר' זלמן האט געענטפערט: רבי, מיר זיינען זעלנער. ערב יום כפור ביז האלבן טאג האט השי"ת געזאגט אז עס איז יו"ט און געהייסן זיין בשמחה, נאך האלבן טאג דארף מען דאוונען מנחה, זאגן על חטא און תשובה טאן. וסיים: רבי גיט מיר לעקאך. דער טאטע איז געווען זייער צופרידן פון ר' זלמנ'ס ענטפער און האט אים געגעבן א שטיקל לעקאך און געזאגט: איך גיב אייך א שטיקל לעקאך און השי"ת זאל אייך געבן א זיסן יאר.
עמודים המצטטים את אותם מקורות
עמוד זה אינו מצטט גמרא, ולכן אין לו עמודים מקושרים.