8

ליל פורים תרפ"ח, ווארשא

א. [ישבו איזה מסובים אשר הוזמנו אל הסעודה אצל השלחן, וגם עמדו אברכים ותמימים סביב השלחן בסדר ומשטר מצויין. ואמר כ"ק אדמו"ר:] זייער סטאטעטשנע, יונגעלייט קענען דאָך מיינען אַז אַזוי דאַרף זיין (היינו אַז אַזוי הייסט אַ חסידישער פאַרברענגען).

ב. אַמאָל, מיט הונדערט יאָר צוריק, האָט מען ניט משער געווען אַז עס וועט זיין היינט אַזאַ השגה אין חסידות. השערה איז שכל, מיט שכל האָט מען ניט געקענט משער זיין אַז עס וועט זיין אַזאַ השגה. אַ רבי איז ראי', אָבער שכל קען ניט משער זיין.

ג. דער עיקר איז עבודה שבלב, היינט איז דאָך עקבתא דמשיחא, וואָס אַ עקב דאַרף וויסן אַז ער איז אַ עקב, ווי קומט אַ עקב צו חכמה, העיקר הוא עבודה בפועל.

ד. אַמאָליקע חסידים האָבן זיך געוואַלגערט צוואַנציק יאָר, און ניט גלאַט געוואַלגערט נאָר געהערט חסידות, און זיי האָבן ניט פאַרשטאַנען — וואָס היינט אַ יונגערמאַן.

שכל קען ניט מסכים זיין אַז השגה טויג ניט, אפילו שכל אלקי זאָגט אַז עס דאַרף זיין השגה, אָבער השגה אָן עבודה איז גאָרניט (והשפיל מאד השגה בלי עבודה שבלב).