127

מען עם. . . טאָמער וועט מען עם יע אַרעסטירן איז פון דעם נחת רוח למעלה מ'מעג. . . טאָמער וועט זיך געפינען אַ שייגעץ וואָס זאָגט אַז מען טאָר ניט. . . איז אַ שקר גמור.

יד. מאסרו של רבנו זצוקללה"ה שהי' בשנת תקנ"ט הי' צריך להיות הרבה שנים מקודם, אך כאשר נתודע זאת להרה"צ ר' זוסיא מאניפּאליע אמר: זוסיע וויל ניט, ועכב הדבר עד שנת תקנ"ט. דאַרף מען זאָגן זוסיע וויל ניט. . .

טו. אַ רב דאַרף וויסן וועגן דעם שוחט, וועגן דעם מעמד, וועגן דעם בעדער, דער שוחט נעמט פינפערלאך און דער בעדער צענערלאך, אַז איינער קומט צופאָרן אין אַ שטאָט גייט ער אַריין צום רב די ערשטע זאַך, און פון רב ווייסט ער אַלץ, וועגן דעם שוחט וועגן דעם קצב וכו'.

טז. [אמר לרב"וו:] נעמט אַ ביסל משקה, איר וועט זיין געזונט, טראַכט ניט איבער וועגן געזונט, אַ פּאַס האָט איר, איר ווייסט דאָך וואָס אַ פּאַס איז, אַ פּאַס איז אויף אַ יאָר און נאָך דעם איז נאָך אויף אַ יאָר, און נאָך אַ יאָר. איר זאָלט גיין איבער די שולן און זען צי לערנט מען, נאָר עס זאָל זיין אָן התפּעלות.

יז. [אמר לר"פ:] דו ווילסט מען זאָל דיר אַרייננעמען אין חברה? זאָלסטו זיין אַ מאַסף אויף תומכיתמימים, אַז דו וועסט באַגעגענען וואסיל וואסילעוויץ און פיאטרע פּיעטראָוויץ זאָלסטו ביי אים נעמען אַ פינפערל, און דו זאָלסט אים זאָגן ער זאָל קיין נאַר ניט זיין, ער זאָל וויסן אַז ער איז אַ איד.

[ואמר אחד: דאַרף ער דאָך קיין נאַר ניט זיין? ואמר כ"ק אדמו"ר:] ער איז ניט קיין נאַר, אויף וועמען דער טאַטע האָט נאָר אַ קוק געטאָן איז ער ניט קיין נאַר, ער וועט ניט שטאַרבן אָן תשובה, ער וועט אויספירן די כוונה, טאָמער פעלט אים עפּעס וועט מען אים צוקלעפּן, נאָר די כוונה וועט ער אויספירן.

יח. [אמר לרי"א:] דו מיינסט אַז דו טוסט אויף אַ סאַך אין. . . דאָס איז דיין חסרון (דו ביסט זיך מסתפּק במועט).

גביר אחד בעת שבאו אליו משרתיו להראות לפניו חשבון ממה שעברה עליהם, הי' ביניהם אחד מהפּחותים שלא הצליח בעבודתו, וצוה הגביר שיתנו לו מתנה שלש מאות רו"כ, ובצאתו פגע בו אחד מהמשרתים החשובים וסיפר לו מהמתנה, וחשב בדעתו שבודאי ומכש"כ שיתן לו הבעה"ב מתנה הגונה, וכשבא לפני הגביר והראה לו מה שעשה ועבד בעסקו, צוה הגביר לנכות ממשכורתו, ושאל לו טעם הדבר, והשיב שהראשון אמנם לא הצליח בעבודתו, אך לפי כחו ומקומו האָט ער אויפגעטאָן אַ פּעולה, אבל השני מצד מעלתו ומקומו הטוב (לפי ערכו) לא הרויח כלל, אדרבה.

דאָס איז ניט צוויי און צוואַנציגסטער. . . וואָס מען האָט גענייט. . . אויף כו', העיר מ. איז היינט אַ עיר ואם בישראל, דער גאַנצער חסרון איז וואָס דו ביסט צופרידן, ס'האָבן געדאַרפט זיין ניט דריי הונדערט. . . נאָר דריי טויזענט, אין יעדערע דריי הויפן דאַרף זיין אַ מנין, און אין יעדער מנין דאַרף זיין אַ חדר, איך מיין ניט פאסא גלאנישטעווסקי פּערעאולאק אַליין (נאָר אומעטום), אַלע סטודענטן דאַרפן זיין אין תפ"ב¹⁹, סטודענטן זיינען צו מיר ניט