23

לו, וכתב עליהם שלשה ענינים נאַייע, וואָס איז ערגעץ ניטאָ אין חסידות,

ואמר כ"ק אדמו"ר: פאַרשטייסטו ווי באַ מיר איז דאָס טייער? ואמר, וויבאַלד אַז עס איז אויסגעגאַנגען צו עגמ"נ אָן יסורים, וועל איך דיר ווייזן אַלע כתביד'ן, והראה לי על הביכלעך שהוציא מהשאַנק (ארון), והראה לי כתי"ק הבעש"ט, אדה"ז, אדהאמ"צ, אדמו"ר הצ"צ, אדמו"ר מהר"ש, ואח"כ אמר: דעם טאַטנס כת"י קענסטו דאָך.

יז. פעם א' היו צריכים לעשות באַנקעס לבתו הצעירה הרבנית מרת שיינדל הי"ד²⁶, ונשפך הבענזין ונעשה אש גדולה והתחיל לצעוק פּאַזאַר, וזה הי' אצלו אחרי הניתוח ברגלו, והי' שוכב, והי' אסור לו לזוז ממקומו, והגביה א"ע, והי' בבחי' התעלפות. אח"כ אמר לי: [יוסף יצחק] ווייזט קוראַז²⁷, דו ווייסט דאָך וואו דו האַלסט, איז וואָס הייבסטו זיך, נאָר וואָס, דאָס איז עצם המשכה פון אב.

יח. פ"א נסעתי עם אאמו"ר לחו"ל, ואמר לי אאמו"ר: זאָלסט זען אַז מען זאָל ניט עפענען די צעמעדאנעס, און אויב זיי וועלן עפענען, וועל איך זיך אומקערן צוריק. כשבאנו על הגבול, בקשתי שיבוא הגדול שבהם הממונה על זה, ובא, ונתתי לו סכום גדול שלא לפי ערך, ומובן שלא פתחו.

אח"כ סיפר: כשהיינו כל החורף (בוויען²⁸) ואז למדנו כל החורף טור עם ב"י. אמר לי כ"ק אאמו"ר שזהו תשלום שכר על ענין אחד, ובמחשבתי הי' אז שהתשלום שכר הוא על העברת הגבול (כנ"ל).

היו²⁹ שם (בוויען) זקנים, ובכל יום ויום היו באים לאאמו"ר ובקשו ממנו, יונגערמאַן האָסט אַ קאַפּ טאבאק, ואאמו"ר הי' נותן להם מכיסו טאבאק להליולקע שלהם לעשן. כך היו נוהגים כל החורף. ושום איש לא ידע מי אנו. פעם א' אמר זקן א' לאאמו"ר: יונגערמאַן, יונגערמאַן, וואָס וועט זיין, אַלץ אין קאָפּ, אַלץ אין קאָפּ, מען דאַרף האָבן אַביסל אויך אין האַרצן. ושאלוהו אאמו"ר, נו, מה ללמוד, ואמר לו, יש לנו ב"ה אַ טייער ספר'ל ער הייסט ליקוטי אמרים, והראה לאבא, ואאמו"ר לקח את הספר והביט בו, ואמר, יע, עס איז אַ גוט ספר'ל.