19

חורף תרפ"א¹

א. שבת פ' תולדות אמר דא"ח², והפסיק ואמר, גוף גיי אַוועק.

ב. בשבוע זה נחלו ל"ע ול"ע כל בית חיינו³, עבודתי הי' אז בלילה לשמש את כ"ק, ומבוקר עד הערב להשיג הרפואות, ובאותו זמן הי' זה דבר אי אפשרי, רק כל האפטייקערס השתדלו להשיג, ואני כבר ידעתי איזה מין יש ובאיזה אפטייק.

פעם אחת בלילה אמר לי: יצחק, זעץ זיך אויפן בעט, ומובן שלא חפצתי, ואמר עוד הפעם: זעץ זיך. וישבתי אויפן שפּיץ בעט. האָט ער מיר אַרום גענומען, ואמר:

יונגעלייט, מען טוט גאָרנישט. אַז איך בין געווען אַ קינד פון 75 יאר, האָב איך געוואוסט ה' סדרי משנה בע"פ⁴, אז דער טאַטע פלעגט מיר פאַרהערן פלעג איך זרעים איבער זאָגן פאַר 15 מינוט, סדר מועד אינני זוכר איך אמר, בעד כמה מינוטין.

יונגעלייט זיינען פוילע, אַז איך האָב געוואָלט אויסשרייבן די האַנט כתבתי חצי לקוטי תורה.

ג. פעם אמר לי: דער טאַטע איז די לעצטע צייט געווען אין געזונט נישקשה, רק סבל מצרות הכלל, פעם אחת נכנסתי לאאמו"ר אין מיטן אַ וואָכעדיקן טאָג, האָט ער געזאָגט תהלים. והמשיך לאמר לי: דו האָסט דאך געזען ר"ה ווי דער טאַטע האָט געדאַווענט, איז דער ר"ה געוויין איז ניט בערך צו דעם געוויין פון דעם תהלים.

ד. פעם אמר לי: בכלל האָב איך בילדותי ניט געהאַט קיין קירוב, פעם הראשונה הי' הקירוב כשנסע אבי⁵ לאדעסה — לימאן⁶ — לקחני אתו עמו. על הים יש אי הנק' "מעדוועד", לעומתו יש הרים, וישב אבי בין ההרים ועיין בספר, ואני שכבתי על העשבים, כעבור זמן מה ראיתי הרבה אנשים עומדים על יד אבי, ורצתי לראות, וראיתי מראה כזה, אבי יושב עיניו סגורות, אוחז ספר קטן, ומנגן הנה מה טוב וכו', ואיננו רואה מה שנעשה סביבו. אז לא ידעתי איזה ספר זה הי', ועתה הנני יודע שזה הי' הדרך חיים של אדמו"ר האמצעי.

ה. פעם א' בילדותי ראיתי בספר, תיקון לאיזה דבר, לשפוך על הידים רותחין, ואמר כ"ק אדמו"ר בזהל"ק: איך ווייס קיין קונצן ניט, בבוקר אמי הרבנית (תחי') [נ"ע]⁷ העמידה המיחם (סאַמבאַר) על השולחן, עמדתי און איך האָב אונטער געשטעלט די האַנט אונטערן קראַן פון מיחם וחפצתי בידי השני' אַ דריי טאָן דעם קראַן, ותיכף ראה