ה'שסז

ה'שסז

עט אט רעד: רמא ע"נדא - ע"נשרהמ - האט געענטפערט איינעם אף א טיפע געשמאקע יחידות בזה"ל צי גוט איז גוט איז בעסער ניט בעסער. און מיט דעם האט ער אין עם מעורר געוען און מגלה געוען די נקודה פנימית. ער האט איהם גיעפענט די רייכקייט פון אמת. ע"פ השכלה האט ער אים געדארפט ענטפערען אף זיינע יחידות גאר אנדערש, געבען אים או"פ, א הבנת ענין, ואס דאס ואלט יענעם זיין אן ענטפער אייף זיינע יחידות, נאר א רבי איז ניט נאר א רבי. רב ותלמיד איז השפעה, ואס אין השפעה גיט עם א מהות דבר מה. א רבי וחסיד איז אור וחיות. א רבי גיט דאס ואס אליין קען מען ניט נעמען, אף צו גיין צו די רייכקייט פון אמתית הענין, ואס יעמאלט פארגעסט זיך אויף זיך, ד.ה. אף ציור אדם, ואס ציור אדם איז דאך שכל ומדות. יעמאלט איז דערהערט זיך דער אמת פון דעם ענין, און אמת פון דעם ענין איז אמת ממש (ואז ביאר לי בהפרש משפיע ומקבל ורבי וחסיד בביאור ענין כח ויכולת. ואכ"מ לבאר הענין).

[56].