212
איז עפ"י ההגבלה דמדה, נאר אין מדה והגבלה גופא איז פאראן חילוקי מדריגות, עס איז פאראן די הגבלה פון עולם האצילות, אפילו א אצילות-דיקע הגבלה, אבער דאס איז אייך הגבלה, און דיא הגבלה פון עולם הבריאה ביז דער הגבלה פון זמן ומקום ואס איז אין עולם הזה, דער בהמ"ק איז אין הגבלת המקום דוקא, אין דעם ארט דוקא און ניט אין אן אנדער ארט, און די גרייס פון הר הבית דארף זיין אזא שטח, ואס ניט מער און ניט ווייניקער, וכן בפרטיו וכליו וסדריהן הכל במדה קבוע ומוגבלה. ואחר כל זה הנה מקום הארון אינו מן המדה, אין במה"ק איז גיוען טבע און העכער וי דער טבע כחדא ממש, דאס הייסט אלץ איז גיוען ויא דער אמת איז, אין בהמ"ק האט מאיר גיוען דער אמת הוי' און דאס איז גיוען גלוי במוחש פאר אלמען אלע האבין גיזעהען דעם אמת, דער אמת איז דאך אז טבע איז אלקות נאר דאס איז דער אלקות המוסתר, והיינו שהרצון העליון ב"ה אין דעם עולם איז, אז דער עולם זאהל זיין א מציאות דבר כאלו מציאותו מעצמותו, גלייך ויא ער ואהלט זיין א מציאות דבר, איז אין בהמ"ק האט זעך גיזעהן דער אמת, אז טבע איז אלקות נאר דאס אלץ איז ויא עפ"י המדה דרצון העליון ב"ה ורצונו ית' להיות נראה ליש ומציאות דבר.
ה) והנה כל באי המקדש ראו אלקות במוחש וכדאי באדר"נ (פל"ה) עומדין צפופין ומשתחוים רווחים, בזמן שישראל עולין להשתחוות לאביהן שבשמים כשהן יושבין יושבין דחוקים, אין כל ברי' יכולה להושיט אצבעו ביניהם, וכשהם משתחוים משתחוים רווחים, דער בהמ"ק איז דאך אייך עפ"י מאמר קו המדה במילא איז ער דאך אייך מוגבל אין מקום, דער פאר העולים להשתחוות כו' בזמן שהם יושבים, הנה כל אחד במקומו הרי המקום הוא מוגבל עפ"י הטבע, ולכן יושבים דחוקים דמפני ההגבלה דטבע, הרי יש אחד אינו נותן מקום ליש זולתו, ואס דאס איז דאך דער טעם ואס איינער קאן ניט סובל זיין דעם אנדערין, וויילע ער איז א גס הרוח, א מציאות דבר בעיני עצמו ומשו"ז אינו יכול לסבול את זולתו, דכן הוא ביש ומציאות, דמציאות האחת אינו נותן מקום למציאות זולתו, ולזאת הנה בהיות כל אחד יושב במקומו, היינו דהגם שעלו להשתחוות ובאו למקדש אבל עודנו יושב במקומו היינו שהוא עוד תופס מקום בעצמו ולזאת הנה אין כל ברי' יכולה להושיט אצבעו ביניהם, לפי שיש ומציאות אחת אינו נותן מקום למציאות זולתו, אבל כשהם משתחוים כאשר באים לבחי' ביטול והשתחואה, אז מיא דער זעהט דעם אמת אז מציאות אמיתי איז נאר אלקות דאס הייסט אז הוא ית' איז יש האמיתי, און אלץ ואס
עמודים המצטטים את אותם מקורות
עמוד זה אינו מצטט גמרא, ולכן אין לו עמודים מקושרים.