תצח

דארטן ניט פאראן אזוי ווי עס איז ידוע. בכן אין די עצה זיי זאלן זיך האלטן ערליכע מלמדים לומדים, זיי זאלן מיט זיי לערנען ספרי מוסר און אויס ריידן די הארץ, און זאלן צדקה טאן מיט עניים און עוברים ושבים תמיד, און זאלן זעהן אלע שבת אין איין מנין זיין, קאן זיין אז זיי זאלן מעהר צדקה טאן עם עניים און מעהר תשובה טאן אזוי אויך זיי זאלן ניט נעכטיקן בא ערלים.

פרק לה) נאר דאס וואס איז גרויסע מלשינות געווארן בעוה"ר איינער דעם אנדערן צו מסר'ן און וויל אפנעמען זיין ביסל פרנסה און מחי', דערפון קומט אויף זיי צרות פון די שררות און זיי זיינען פארטריבן געווארן, און אזוי איז פון שנאה און מחלוקת אין שטאט וואס איש את רעהו וויל דערשלינגען אין פרנסה, ובפרט סכומות (?) ווארפן זיי אויף דעם פרעמדן נאר זיך צו היטן ניט צו געבן אפילו פרוטה אחת, און טוען גרויסע נגישות ואכזריות לעניים ודלים ארויסנעמען טירן און פינסטער און קיסענס און פערענעס, פון דעם ווערן זיי בדלות אין פרנסה און אין בנים ר"ל, און ווערן זייער גיקוועצט אין גרויסע הוספות פון שררה און זיי קענען ניט דערהאלטן, און גאט ב"ה איז ניט פאראן אין הארצן ממילא גייט מען אריין אין א פאסטקע אלע די מחשבות רעות וואס דער פון ווערט מקטרגים רעים, אויבן און אונטן וואס זיי זיינען שלוחי הדין צו שלאגן אין פרנסה און אין בנים ר"ל. וזהו ומצאוך צרות רבות ורעות ואמר ביום ההוא הלא על כי אין אלקי בקרבי מצאוני הרעות האלה, וזהו תחת אשר לא עבדת את ה' אלקיך בשמחה ובטוב לבב דוקא ועבדת את אויבך וכו' וד"ל, השי"ת זאל אראפנעמען פון זיי דעם רוח שטות וואלט בודאי זיין אלדי ברכות והצלחות.