תקפח

אבער אז מי פארגעסט דערויף איז דאס בעוה"ר גלות וחורבן איז דער כח המחי' וויא אשעפש בעת שערין דהיינו דער כח המחי' שוייגט מי זעט ניט אן דעם מחי' ומהוה, און מי לעבט פארט, און מי איז זיך עוסק פאר זיך צו זיין אנפרד. און אחר כל איז באמת אלץ המשכתו ית' [ווארום עס איז דאך קיין חיות זולתו ית'] רופט מען דאס מי איז אפ גיטרעטין פון שורש. און מ"מ לעבט מען. איז דאס וויא אשעפש מי שערט [זי], ובעת שערין שווייגט זיא. און עס וואקסט [אפ. און] אזוי איז כביכול דער כח ער איז מחי' בע[ת] אז ער איז אנפרד און מי הערט דאס גאר ניט. ווארום ער קען מחי' זיין בהסתר זאל גאר זיין פאר שוויגען דער כח האלקי. רופט en. מען דאס כרחל לפני גוזזי' נאלמה.

און דער תכלית המכוון איז דווקא דערפון זאל ווערין גילוי עצמות א"ס ווארום עס איז לאו אורחא דמלכא לאשתעי במלין דהדיוטין וכמבואר. וכל פעל ד' למענהו וגם רשע ליום רעה דערפון ווערט ערסט נגלה אין עוד מלבדו דווקא, דורכן עוה"ז והחושך והסתר ווערט נגלה וויא פאר אים איז אויבין אין עוד מלבדו וכחשיכה כאורה וכמבואר בזוה"ק לית טבא אלא מגו בישא ולית נהורא אלא מגו חשוכ[א] אלמלא חושך לא אשתמודעי [כו'] וד"ל. וכידוע [ש]במקום שבע"ת עומדים אין צ"ג יכולים לעמוד שם וכן שע"י גלות יתגלה לימוהמ"ש מה שלא הי' כן אפי' בזמן בהמ"ק. אך דאס איז נאר בכאו"א מישראל בבחי' העלם. אבער דער עיקר גילוי ארויס צו ברענגען לידי גילוי. היינט וויא זאל דאס זיין עס זאל ווערין גילוי אלקות מוז דאך ווערין הי' כלא הי', ווארום דער עיקר גילוי אליין איז נאר מצד הסתרות פון אלקות, און עס זאל ניט זיין גילוי איז דאך דאס כלים נשברים וויא אויבין איז מבואר, ואין אני והוא יכולים לדור, איז דאך אהיפוך פון דירה בתחתונים וואס דאס איז דער עיקר מכוון מאורו ית' כי אין מלך בלא עם. איז דער