תקפו

זיין וואס עס איז בטל לכן איז דיא התגלות דערפון אין בינה. ווארום בינה ווערט גערופין אימא עילאה איז דיא הצטיירות פון כל הפרטים אין בינה. אזוי וויא איין וולד ווערט נצטייר בבטן האם. הגם דער עיקר וולד איז מהאב. אבער במוח האב איז דאס קיין מהות ניט בפ"ע. אזוי איז אויך אויבין כביכול אז אין חכ' איז ניט ניכר קיין מהות און דיא התגלות איז אין בינה. מ"מ הגם דיא הצטיירות איז אין בינה וואס דאס איז שוין דער גילוי אעפ"כ ע"ז מבואר בזוה"ק או"א תרין ריעין דלא מתפרשין דהיינו דער יש מיט דעם אין איז אלץ איין אופן און איז [ניט] נבדל ח"ו צו זיין אמהות בפ"ע, און דער מחבר דערפון איז דעת כמאמר ובדעת חדרים ימלאו ווייל דער שורש הדעת איז אין עצמות א"ס ב"ה. א[ון] מצד עצם איז ער דאך אשלם בכל מיני שלימות. און דער עיקר רצון איז אז עס זאל נתגלה ווערין שלימותו ית' בפו"מ מפני שנתאווה הקב"ה להיות לו דירה בתחתונים ואין מלך בלא עם. לכן מוז נתצמצם ווערין אין התגלות מדותיו ית' שהם הו' קצוות לך הוי' הגדולה והגבורה כו' עד יסוד כי כל בשמים ובארץ, דהיינו ע"י צמצוצים קען שוין אראפ קומען בגילוי אין מלכות כו' מחי' ומהווה צו זיין עולמות בע"ג, אשר לכן נק' יסוד כל דהיינו דאחיד בשמיא ובארעא באופן אז שמים איז אבחי' משפיע וארץ איז אבחי' מקבל איז גאר ניט אפ גיטיילט, ווארום שורש היסוד איז אויך בעצמותו ית' און מצד עצמותו ית' איז קיין דבר נבדל ונפרד ח"ו. לכן קען ווערין גילוי בע"ג וויא מיר זעהן דאס [אן] לנפרדים ווייל מצד עצם איז באמת אין דבר חוץ ממנו כמבואר בזוה"ק לית מאן דנפיק ממציאותו לבר דהיינו אלץ וואס מי זעהט אן איז אויף אים ניט מוסיף קיין ריבוי ושינוי ח"ו כי אני הוי' לא שניתי. הגם דער צמצום וואס מיר זעהען אן ווערט גירופן אלקים אבל באמת [הוי'] הוא האלקים בלי שום שינוי כמ"ש בשמים ממעל ועל הארץ מתחת ובמים מתחת לארץ איז אלץ אין עוד מלבדו ממילא דאס איז מצד עצם אלקות איז באמת אחר