343

עה"פ⁸ "מי גוי גדול אשר לו אלקים קרובים אליו": "איזה אומה כאומה זו שיודעת אופי' של אלקי'. . שמנהגו של עולם אדם שיש לו דין. . אינו יודע איך יצא דינו, אבל ישראל אינן כן, לובשים לבנים ומתעטפים לבנים. . ואוכלין ושותין ושמחים בר"ה לפי שיודעים שהקב"ה יעשה להם נס כו'", "ומוציא⁹ דינם לכף זכות וקורע להם גזר דינם".

דאָס הייסט, אַז אידן זיינען אַזאַ "אומה" — אַ פאָלק וואָס זייער טבע בהנהגתם בחיי יום יום (אויך בזמן הגלות) איז אַזאַ — וואָס נאָך איידער ס'איז דאָ דער פסקדין בפועל ווייסן זיי שוין זיכער אַז דער דין וועט זיין לזכות ("והצילו העדה"), ביז אַז די זיכערקייט דריקט זיך אויס און פועל'ט אַ שינוי אין זייערע לבושים און מאכלים ומשקאות בראש השנה ("אכלו משמנים ושתו ממתקים"¹⁰).

ב. ולהוסיף, אַז דער ענין איז אויך אונטערשטראָכן אין דער פרשת השבוע פון דעם שבת פון וועלכן עס ווערט געבענטשט ראש השנה — פ' נצבים¹¹:

"אתם¹² נצבים היום כולכם לפני ה' אלקיכם" גייט¹³ אויף אידן — די אַלע עשר מדרגות שבכלל ישראל (ווי אויסגערעכנט אין המשך הכתוב¹⁴) און אין יעדער אידן בפרט¹⁵ (כנגד די עשר ספירות, ווי זיי שטייען בגלוי אין יעדער איד¹⁶ אַלס נשמה בגוף) — ווי זיי שטייען אין דעם יום הדין פון ראש השנה¹⁷ ("היום"¹⁸), אַז הגם דאָס איז אַ יום הדין — שטייען זיי באופן פון "נצבים", "קיימים ועומדים, דהיינו שזוכים בדין"¹⁹ — "והצילו העדה".

ויש לומר אַז דאָס איז אויך פאַרבונדן מיט דעם פירוש²⁰ אין "נצבים" מלשון "נצב מלך"²¹, אַז יעדער איד שטייט (בראש השנה) ווי אַ מלך²², אַ מלך אויף כל