291

המושפעים או עכ"פ לדבר עם מי שהוא אודותם והשיעורים וכו' והרי הקול מעורר הכוונה והדבור מגלה את הענינים יותר.

רגיל הדבר וכמעט טבעי הוא בבני אדם, בסגנון חז"ל, טענו חטים והודה לו בשעורים, כוונתי שמחליפים הסיבה האמיתית בענין אחר, הסיבה במצבה ה"ה כנראה אשר לע"ע לא נשתדכה עדיין, וכאן המקום אתי למלאות את ידה למסור לכאו"א מאחי' שי' בשמי, אשר פלא גדול וגם מצער, מה שאינם עושים בהאמור ככל הדרוש, והרי ברכת ה' חלה עלי' כמ"ש וברכך ה"א בכל אשר תעשה, עשי' בדרך הטבע וכדרוש, וק"ל.

ויהי רצון שתבשר טוב בכל האמור ובהקדם והשי"ת יצליחה.

(ממכתב ו' ניסן, תשכ"ה)

... צו אייער שרייבען וועגען כשר'ן מיטלען און צו קריגען אַ כשר'ן צוועק.

איז דאָך באַוואוסט, אַז אַ זאַך וואָס איז פאַרקערט פון כשר (אָדער פּשוט — טריפה), איז ניט שייך צו טאָן דאָס צוליב אַ מצוה, און ווי חז"ל רופען דאָס "מצוה הבאה בעבירה", און זאָגען אַרויס אויף דעם גאָר שאַרפע אויסדרוקען.

ס'איז פראַן נאָך אַ ענין (וואָס צייטענווייז מישט מען זיי צוזאַמען), און דאָס איז — אויסניצען מיטלען, וואָס פאַר זיך וואָלט מען דאָס ניט געטאָן, נאָר אום צו איינווירקען אויף אַצווייטען, צובריינגען עם צו אַ גוטע זאַך, תורה ומצות "פאַרקוקט" מען דעם זיך.

ווי למשל: אַ בן ישיבה, קען אויסניצען זיין שבת (ווען די סדרי הישיבה פאַרפליכטען עם ניט) אויף צו לערנען פאַר זיך, נגלה וחסידות און טאָן דאָס במנוחה באַ זיך אין שטוב אָדער אין שול, און אַנשטאָט דעם פאָרט ער אַוועק ערגעץ אין אַ ווייטען אָרט, וואָס וועגען עונג שבת איז ניט צו טראַכטען און אַמאָל אויך ניט וועגען מנוחת שבת, און ניצט אויס דעם שבת אויף צו איינווירקען אויף אַ אידען, וואָס ווייס ניט וועגען שבת בכלל, אָדער ווייס גאָרניט וועגען אידישקייט, און מ'דאַרף מיט עם אָנהויבען צו לערנען דעם אל"ף בי"ת פון שבת אָדער דעם אל"ף בי"ת פון אידישקייט, דאָס וואָס דער בחור האָט דאָס איינגעזאַפּט און באַקומען דירעקט אין זיין היים בפשיטות (מיט אַ געוויסקייט אָן צווייפלונג) וואָס צוליב דעם, אָט דעם צווייטען איד, אָפפערט ער זיין עונג (רוחני) שבת אום צו אָפּהיטען אַ אידן פון אַ איסור סקילה ר"ל, אָדער לערנען מיט עם תורה און דאָס גלייכען.

וואָס אויף דעם איז דער פסק הגמרא (זעה מסכת בבא מציעא דף פ"ה עמוד א')