228

יעדער יום ראשון איז בדוגמת (דעם ערשטן) יום ראשון⁴⁰ פון מעשה בראשית⁴², וואָס ווערט אָנגערופן "יום אחד"⁴³, "שבו הי' הקב"ה יחיד בעולמו שלא הי' בעולמו אלא הוא"⁴⁴;

און אויך די בריאה וואָס איז געווען ביום ראשון, איז געווען — אור, וואָס איז בכלל העכער פון דער (שאר כל ה)בריאה, ועאכו"כ דער אור שנברא ביום ראשון, וואָס לא הי' העולם כדאי להשתמש בו⁴⁵ (און דערפאַר איז — גנזו הקב"ה לצדיקים לע"ל)⁴⁶,

[און אפילו די דרגא פון אור וועלכע איז מאיר איצטער — איז למעלה משאר כל הבריאה⁴⁷. וכידוע ובהבנה מעלת האור מהענין שאינו דומה שמיעה לראי'⁴⁸, דורך ראי' (ע"י האור) דערזעט מען גלייך בסקירה אחת כל הענין כולו מיט אַלע זיינע פרטים, ואדרבה — ווי די פרטים שטייען אין אַ מציאות אחת, שלמעלה מהתחלקות, דערנאָך ווערט דאָס נמשך מן הכלל אל הפרט; משא"כ דורך שמיעה, איז פאַרקערט: פריער הערט מען אַ פרט און נאָך אַ פרט, א.ז.וו. און מן הפרטים קומט מען אל הכלל, ביז מ'שטעלט צוזאַמען דעם ציור פון כל הענין].

ויש לומר, אַז דאָס איז בהתאם לזה וואָס בראש חודש סיון (אחד בסיון)⁴⁹ — ביום ראשון בשנה זו (דהשיחה) — איז געווען דער ענין פון "ויחן" לשון יחיד, "כאיש אחד בלב אחד" (ע"ד דער ענין פון יום אחד, (ויקרא אלקים ל)אור (יום)⁵⁰ וועלכע איז (מצ"ע) למעלה מהתחלקות).

די כוונה איז אָבער, אַז דערנאָך זאָל דער גילוי פון "יחיד" און "אחד" אַראָפּקומען אין פרטים, אין די גדרי ההתחלקות פון דער בריאה (תחתונים).

דעריבער קומט דערנאָך ביום השלישי (ג' סיון) דער ציווי פון "והגבלת גו' השמרו לכם עלות בהר ונגוע בקצהו".

אָבער דוקא דורך דער הגבלה, ווערן אידן מוכן צו מתן תורה, דער שלימות החיבור פון עליונים ותחתונים, און די התאחדות פון אידן מיטן אויבערשטן —