227

השתוקקות צו מתן תורה במשך די גאַנצע מ"ד ימים שלפני זה (וועלכע אידן האָבן געציילט צוליב זייערע געגועים צו מ"ת³⁴) — האָט דאָך זייער התפעלות און ברען (שטייענדיק לעבן הר סיני) געקענט ברענגען אַז זיי זאָלן (וועלן) אַרויפגיין אויפן הר און זיין מיטן אויבערשטן, בלשון רש"י³⁵: "תאותם אל ה' לראות ויקרבו לצד ההר",

דעריבער האָט דער אויבערשטער באַוואָרנט, "השמרו לכם עלות בהר ונגוע בקצהו", "הגבל את ההר וקדשתו" — אַז זיי זאָלן ניט אויסגיין און בטל ווערן³⁶ דורך זייער געוואַלדיקע תשוקה און ברען שטייענדיק לעבן הר סיני ("נגד ההר"), וועלכער האָט אין זיי (אויך) גע'פועל'ט אַן עלי' (נאָך בר"ח סיון), נאָר זייער תאוה ותשוקה זאָל זיין פאַרבונדן מיט זייער מציאות אַלס נשמות בגופים (וועלכע זיינען צוזאַמען מקבל די תורה) — דערפאַר האָט דער אויבערשטער אָנגעזאָגט "והגבלת גו' השמרו לכם עלות בהר ונגוע בקצהו", ניט נאָר מ'זאָל ניט עולה זיין בהר (ע"ד עליית וכלות הנפש דבני אהרן), נאָר אפילו ניט "נגוע בקצהו".

ג. והימים האלה נזכרים ונעשים³⁷ מדי שנה בשנה כחדשים³⁸, ביז — חדשים³⁹ ממש⁴⁰:

בזמן מתן תורתנו יעדן יאָר — קומט צו אַ חידוש אין דער שלימות פון ביטול הגזירה ודוקא חיבור עליונים ותחתונים, וואָס ביחס צו דעם חידוש ושלימות — איז דער ביטול הגזירה בשנים שלפני זה בדוגמא ווי קודם ביטול גזירה, ס'איז נאָך דאָ דער חילוק און העדר ההתאחדות צווישן עליונים און תחתונים.

און דעריבער, אין די ימי ההכנה צו זמן מתן תורתנו, פאָדערן זיך ביידע ענינים: די התקרבות צו שטיין "נגד ההר", און דער "ויחן שם ישראל", כאיש אחד בלב אחד, מיט די גרויסע השתוקקות צו קבלת התורה; וביחד עם זה — "והגבלת גו'", בכדי מ'זאָל קענען מקבל זיין די תורה בשלימותה, אַלס נשמות בגופים ושניהם בריאים, לאריכות ימים ושנים טובות, עס זאָל זיין דער "(נכנס בשלום ו)יצא בשלום".

ד. ויש להוסיף — ע"פ הקביעות פון ראש חודש סיון בשנה זו⁴¹ — ביום ראשון בשבוע: