224
ימי הגבלה
משיחת ראשון דימי הגבלה
— ג' סיון בלילה, אור ליום ד' פ' נשא, ה'תשמ"ט
א. היינט הויבן זיך אָן די שלשת ימי הגבלה פאַר זמן מתן תורתנו, ווען משה האָט אָנגעזאָגט אידן (בשלשה בסיון) "מצות הגבלה"1 — "והגבלת את העם סביב לאמר השמרו לכם עלות בהר ונגוע בקצהו גו'"2, "הגבל את ההר וקדשתו"3.
דער טעם בפשטות אויף דעם אָנזאָג "הגבל את ההר וקדשתו" איז — צוליב קדושת ההר, דעריבער האָבן אידן געדאַרפט זיין זהיר פון זיך צו אים אפילו צורירן.
בשעת מ'טראַכט זיך טיפער אַריין אין דעם, איז מסתבר זאָגן אַז דאָס איז אויך אַ הכנה והקדמה צו מתן תורה.
ובפרט אַז דער אויבערשטער האָט וועגן דעם אָנגעזאָגט מיט אַן אריכות הפרטים, און צוויי מאָל — סיי בתחלת השלשה ימים, און נאָכאַמאָל ביום השלישי, "העד בעם פן יהרסו אל ה' לראות גו' לך רד גו'", "והעד בהם שנית"4.
ב. דער ביאור אין דעם:
די כוונה פון מתן תורה איז — נתינת התורה למטה דוקא, בארץ5 הלזו הגשמית, ואדרבה — "לא בשמים היא"6 [ביז אַז דער אויבערשטער זאָגט צו בית דין של מעלה "אני ואתם נלך אצל ב"ד של מטה כו'" און הערן ווי זיי פסק'נען דעם דין7].
און דאָס איז אויך די תכלית וכוונה פון עבודת האדם (ווי ס'האָט זיך אויפגעטאָן במיוחד באַ מ"ת) — ניט ווי ס'איז געווען באַ די בני אהרן, אַז צוליב זייער גרויסע תשוקה להתקרב לה' זיינען זיי אויסגעגאַנגען בכלות הנפש8 ("בקרבתם לפני ה'
הערות
- 1. שו"ע אדה"ז או"ח סו"ס תצד.
- 2. יתרו יט, יב.
- 3. שם, כג.
- 4. שם, כא; כד ובפרש"י.
- 5. ראה שבת פט, א.
- 6. נצבים ל, יב. וראה ב"מ נט, ב.
- 7. שמו"ר פט"ו, יב. דב"ר פ"ב, יד.
- 8. ראה בארוכה ד"ה אחרי מות תרמ"ט (מלפני מאה שנה — משנת אמירת השיחה). לקו"ש ח"ג ע' 987 ואילך.
עמודים המצטטים את אותם מקורות
מקורות הגמרא שבעמוד זה נפוצים מדי או ייחודיים לו, ולכן אין לו עמודים מקושרים.